مرضیه برومند کارگردانی است که کارهایش برای همه ما شناحته شده است و نه تنها این ؛ که کارهایش قسمتی از کودکی امثال من را با خود به همراه دارد . مدرسه موشها با کارکترهای معروف خود یادآور دوران شیرین  آن روزها برای خیلی ها است .
این بار خانم برومند تصمیم به ساخت مجموعه “گربه های ایرانی” را کرده است ؛ کاری که اگر نبود این روزهای این روزهای غمبار ؛ می‏توانست پرکننده ذهن کودکان امروز برای سالهای سال باشد؛ اما …

اما در این روزهای نکبت که غم بر روی دل هر ایرانی سایه افکنده ؛ در این روزها که همین کودکان دیروز را به جرم خواستن حق خود خائن و اوباش خطاب می‏کنند و هر آنچه را که نباید برایشان روا میدارند ؛ در این روزهای تاریک ؛  آیا روا است که به سان روزهای آرامش و خوشی نوشت و گفت و خواند و دم برنیاورد؟
در این روزها که واقعیات را قلب کرده و به خوردمان می‏دهند ، آیا می‏توان بی‏دغدغه مصادره حرفهایمان ، ساده گفت و ساده ساخت؟

مطمئن هستم که خانم برومند نیز تمام اینها را میدانند و به حساسیتهای موجود واقف هستن و به دل‏نگرانیهای کودکان دیروز و امروز خود پاسخ شایسته خواهند داد.

خب بچه­ ها با نگاه پاک و سادشون به اطراف نگاه ميکنن و با همين نگاهشون مسائل رو حلاجي ميکنن.

يادمه فيلمهايي که از تلويزيون پخش ميشد همراه صحنه­ هايي بود البته نه اينکه نشون بدن اما خب معلوم بود مرد و زن با هم ميرفتن زير لحاف و ….

تو عالم بچگي از اين کار بزرگترا بدم ميومد و ميگفتيم کارهاي “بد بد” ميکنن با هم ! تو ذهنم بود که اين کار رو بعضي از آدم بزرگا ميکنن اونايي که آدمهاي بدي هستن يه چيزي تو مايه­ هاي آدمهاي خلافکار و اصلا تصورش رو نميکردم که اين يه کار طبيعيه.

خلاصه تو اين عوالم بوديم که يه روز يکي از بچه­ ها که بين ماها شيطون­ تر بود خبر اورد که : ” مامان و باباها هم با هم کاراي بدبد ميکنن!”

واي خداي من ! اصلا تصورش رو هم نميتونستم بکنم اولش که اصلا باور نميکرديم اما وقتي دوستمون به دانستش با اطمينان استناد ميکرد و اينکه از آدم مطمئني اين رو شنيده و وقتي مطمئن شدم که اين واقعيت داره باز نميتونستم قبول کنم بابا و مامان من هم کار بدبد ميکنن!

خب خودتون تصور کنين تو اون سن و اون شرايط روحي چي کشيدم، تازه خوبه تو دوستمون نگقته بود که ماها هم حاصل همون کار بدبد بابا و مامان هستيم والا شايد خودکشي ميکردم. مدتي که اصلا ميونم با پدر و مادرم بهم خورده بود اعصابم به هم ريخته بود نه ميتونستم با خودم اين مسئله رو حل کنم و نه کسي بود که باهاش دردودل کنم ، خلاصه دوراني بود دوراني شک و ترديد و ترس .

اين خاطره من رو به فکر برد و اون هم اينکه چطور بايد اين مسائل رو به کودکانمون منتقل کنيم با چه زباني در اين مورد باهاشون حرف بزنيم و اصلا سن مناسب براي مطرح کردن اين مسائل چه سنيه؟ ممنون ميشم از دوستان اگه در اين مورد اطلاعاتی دارند مطرح کنند.

چه زود گذشت

30سال

عمري که ديگه برنميگرده روزهايي با خاطرات فراوان

دلم واسه اون روزا تنگ شده البته شايد کمي قبلتر از 30سال

روزهايي که واسه ديدن مراد برقي ميرفتيم خونه ننه جعفر و بابا واسه اينکه شبا سرگردون نباشيم يه تلويزيون مبله شاب لورنس خريد

نميدونم سال 55 بود يا 56 که 15 اسفند خاله و عمو و چند تا از فاميلهاي کمي دورتر اومدن خونه ما واسه ايام عيد و وقتي 15 فروردين ميخواستن برن همه گريه ميکرديم آخه اون موقعها مثل الان نبود که اگه برادر يه شام بره خونه خواهرش کلي خرج واسه صاحبخونه درست بشه

اولين روز مدرسه هيچ وقت يادم نميره بابا يه موتور گازي داشت منو ترکش نشوند و برد مدرسه . مدرسه ما ملي بود(يه جورايي شبيهه غيرانتفاعي الان) و دختر و پسرا با هم بودن . اکثر کلاس اوليا گريه ميکردن اما من نميدونستم علتش رو. وقتايي که کسي شلوع ميکرد اگه پسر بود ميزاشتنش بين 2 تا دختر بشينه و اگه دختر بود بين 2 تا پسر . چه روزايي بود چه روزاي خوشي بود. کم کم بزرگ شديم تا کلاس چهارم ؛ زمزمه هاي انقلاب بود البته تو شهرستانها به شدت تهران نبود اما اونجا هم راهپيمايي و شعار و ….

کلاس اول راهنمايي رو يادم نميره اول مهر تو حياط بوديم که صداي هواپيماها رو شنيديم و پشت بندش صداي انفجار. فردا صبح با صداي انفجار يه راکت که تو خيابون پشتي خونمون خورد بيدار شديم . عجب دوراني بود دوران گلوله و انفجار دوران آژير قرمز و تاريکي دوران چسبهاي ضربدري بر روي پنجره ها .

1ماهي از جنگ گذشت و ما راهي تهران شديم اما جداي از پدر ؛ شغلش اينطور ايجاب ميکرد. تو راهروهاي قطار پر بودن از زن و بچه هايي که کوچ ميکردن. شب حتي تو قطار هم چراغ روشن نميکردن و با اون جمعيت چه اوضاعي بود .

تهران؛ اجاره نشيني ؛ نداشتن مدرک براي مدرسه ؛ دوري از خونه و …. تنها گوشه اي از مشکلات بود واسه يه خونواده مهاجر، تازه ما خوش شانس بوديم که تو اهواز بوديم و خونمون نابود نشده بود والا بچه هاي آبادان و خرمشهر و سوسنگرد که همه زندگيشون رو دادند.

اون روزا تو همه خونها حموم نبود(نميدونم شايد دور و بر ما اينطور بود) روزهاي جمعه صبح ساعت 7 ميرفتيم از حمومي که نزديک خونه بود شماره ميگرفتيم ساعت 11 (بعضا ديرتر) نوبتمون ميشد.

روزها اومدن و رفتن و ما هي قد کشيديم و بزرگتر شديم ؛ يادمه اون روزا ماه رمضون واسه يه هندونه ميرفتيم تو صف کانتينرهايي که بنياد مستضعفان گذاشته بود و توشون ميوه به نرخ دولتي ميدادند ، تا افطار هندونه داشته باشيم و عطشمون رو بگيره. عجب روزايي بود اون روزا ؛ روزايي نداري و خوشي !

هر روز که بزرگتر ميشيم انگار زندگي سخت تر ميشه نميدونم اين خصلت آدميه يا چيز ديگه اي هست ديگه خيلي وقته که از ته دل نميخندم ديگه خيلي وقته که شادي رو با پوست و گوشتم لمس نميکنم شايد ديگه فرصت شاد بودن و خنديدن ندارم ؛ نميدونم .

شيرين ترين خاطره ملي من مربوط ميشه به آزادسازي خرمشهر. هيچ وقت يادم نميره ؛ تو خونه با خواهر و برادرم تنها بوديم که تلويزيون اعلام آزادي خرمشهر رو اعلام کرد نميدونم به خاطر تعلق خاطر به اونجا بود اين همه شادي يا هر ايراني از اين خبر اينقدر شاد شد.

هر از گاهي ميرم تو اون روزا ؛ روزايي که يادشون شيرين تر از هر شهديه واسه من ؛ اين بار هم يوزي نازنين بهونه اي داد واسه يادآوري اون روزا و اين که اين چند خط رو اينجا بنويسم . خب اين هم خودش روزي خاطره اي ميشه خاطره اي شيرين واسه اون روزها

عکس زیر رو که دیدم همین حس تعجب برام زنده شد

آرمين 10 سالشه و 2 ساله که با بيماری سرطان مبارزه ميکنه ، مبارزه ای سخت و طاقت فرسا ، آرمين برای بهبودی و سلامتيش علاوه بر کادر خوب درمانيش يه سلاح خوب ديگه هم داره و اونم چيزی نيست جز تصميم و ارادش برای خوب شدن.

وب لاگ آرمين بخشهای مختلفي داره که يکی از اونها مربوط به نفاشيهای آرمين در طول درمانش در بيمارستانه. عکس زير با عنوان “ساعت زندگي” به نظرم از جمله عکسهای خوب و زيبای اين مجموعه هست. به اميد بهبودی و سلامت هر چه زودتر آرمين و ساير عزيزانی که در بستر بيماری هستند.

آدولف هيتلر…………….ديكتاتور آلمان……………………نقاش پوستر
آلبرت انيشتن……………..فيزيكدان………………………..منشي اداره ثبت
الويس پريسلي……………..خواننده…………………………راننده كاميون
اميركبير………….صدراعظم ناصرالدين شاه………………آشپز
او هنري……………….نويسنده……………………………..گاوچران
جرالدفورد …………رئيس جمهور آمريكا………………….مانكن لباس مردانه
جوزپه گاريبالدي……………انقلابي ايتاليايي……………………ملوان
جيمي كارتر…………رئيس جمهور آمريكا………………….بادام كار
رونالد ريگان…………رئيس جمهور آمريكا………………..هنرپيشه سينما
شون كانري……….. هنرپيشه سينما………………………..بنا و راننده كاميون
كلارك گيبل……………هنرپيشه سينما……………………..چوب بر
ويليام فالكنر…………….نويسنده……………………………نقاش ساختمان
گاندي…………………رهبر فقيد هند…………………..وكيل دادگستري
جرج واشنگتن………….اولين رئيس جمهور آمريكا………….كشاورز
نادرشاه افشار…………..موسس سلسله افشاريه…………….پوستين دوز
يعقوب ليث…………..سرسلسله صفاريان……………………..رويگر
امير اسماعيل ساماني……….سرسلسله امراي ساماني……………ساربان
آلپتكين……………..سرسلسله غزنويان…………………..غلام زر خريد
فرخي سيستاني………….شاعر مشهور ايران…………………كارگر كشاورز
حضرت عيسي (ع)…………پيامبر بزرگ مسيحيت………….نجار
حضرت موسي (ع)…………پيامبر بزرگوار يهود…………….چوپان
پانديت نهرو……………نخست وزير هند…………………وكيل دادگستري
موسوليني………………ديكتاتور ايتاليا…………………….روزنامه نويس
ساموئل مورس…………..مخترع آمريكايي………………….نقاش
جك لندن………………..نويسنده آمريكايي………………..كارگر كشتي
آلبر كامو………………نويسنده فرانسوي……………………..معلم
ريچارد نيكسون……………رئيس جمهور آمريكا…………….وكيل دادگستري
آبراهام لينكلن…………..رئيس جمهور آمريكا………………….هيزم شكن
گي دو موپاسان…………..نويسنده آلماني………………..كارمند دريا داري
چارلز ديكنز…………..نويسنده انگليسي………………………….منشي
آناتول فرانس……………نويسنده فرانسوي…………………….كتابفروش
مولير………………نويسنده بزرگ فرانسوي………………….هنرپيشه
هربرت جرج ولز …………..نويسنده بزرگ انگليسي………….شاگرد بزاز
ارنست همينگوي………….نويسنده بزرگ آمريكايي……………..خبرنگار
ويليام شكسپير……………نويسنده بزرگ انگليسي……………هنرپيشه سيار

حسن اعرابي……………مرد بزرگ گمنام…………………….ايميل باز
فيدل كاسترو…………….رئيس جمهور كوبا……………….دانشجوي حقوق
كاردينال ريشيلو…………..صدر اعظم معروف فرانسه………….كشيش
ناپلئون بناپارت……………..امپراطور فرانسه……………………افسر توپخانه
كريم خان زند………موسس سلسله زنديه………….تير انداز سپاه نادر شاه
ميرزا تقي خان امير كبير………..صدر اعظم ناصرالدين شاه………………منشي
ژاندارك…………..شخصيت نيمه مذهبي و قهرمان فرانسوي…………..چوپان
هانري فورد…………………كارخانه دار آمريكايي…………………ساعت ساز
توماس اديسون…………مخترع بزرگ آمريكايي……………تلگرافچي
آلفرد نوبل…………. بنيانگذار جايزه نوبل………………… كارگر كارخانه
والت ديزني……………..مخترع سينماي انيمشن……………پادوي مغازه
ميكلانژ…………….نقاش مجسمه ساز ايتاليايي…………….سنگ تراش